#69 Kennis Infuus - Kwantum Biologische kijk op kanker
Kanker kan enorm complexe vormen aannemen. Er worden miljarden in onderzoek naar de oplossing gestopt. Nog altijd met enorm weinig succes. Vanuit kwantum biologie wordt er echter heel anders naar kank
De laatste tijd krijg ik (en het IkiGuides team) steeds meer vragen over kanker. Kanker kan enorm complexe vormen aannemen. Er worden miljarden in onderzoek naar de oplossing gestopt. Nog altijd met enorm weinig succes. Vanuit kwantum biologie wordt er echter heel anders naar kanker gekeken dan vanuit de reguliere geneeskunde. Daarom lijkt het me hoog tijd om een bescheiden Kennis Infuus te schrijven over dit ingewikkelde onderwerp.
De meeste vragen gaan uiteraard over huidkanker. Huidkanker is een van de snelst stijgende vormen van kanker. Bovendien is 20% van de nieuwe kankergevallen in Nederland huidkanker.
Uiteraard wordt huidkanker gewijd aan de zon, overmatige UV-blootstelling en te weinig insmeren met zonnebrandcrème. Ik denk dat ik in voorgaande artikelen al aardig heb uitgelegd waarom dit veel te kort door de bocht is. In dit artikel wil ik je meenemen naar wat kanker in essentie is, waarom het wederom is gelinkt aan licht en energiehuishouding en waarom onze reguliere kijk op kanker (en schijnoplossing/behandelingen) verder van de realiteit af liggen dan je ooit had kunnen bedenken.
Wat is kanker?
Heb je je dat al ooit afgevraagd? Ik vroeg het aan ChatGPT en dit was het antwoord:
Het komt aardig overeen met de definitie die ik tijdens mijn geneeskunde opleiding heb moeten leren. Het probleem is niet zozeer dat deze kijk volledig onjuist is. De reden dat we na ontelbare uren en miljarden aan kankeronderzoek nog altijd geen effectief medicijn tegen deze ziekte hebben gevonden, is omdat bovenstaande beschrijving niet aan de kern van het probleem raakt. Ik heb niet de illusie dat ik je deze kern in 1 artikel kan vertellen. Nog heb ik de illusie dat ik kanker zelf voor 100% begrijp. Wel weet ik dat het perspectief op kanker vanuit kwantum biologie veel meer antwoorden, preventieve mogelijkheden en behandelmogelijkheden geeft dan de huidige reguliere kijk.
Kenmerken van Kanker
We zien bij kanker inderdaad cellen waarbij enorm veel mutaties zijn opgetreden. Ook zien we “asociaal” gedrag, in de zin dat een kankercel niet meer luistert naar instructies vanuit naburige cellen of cellen van het immuunsysteem. Een kankercel is daardoor niet meer te remmen in zijn groei. Ook is het in een zeker stadium niet meer te beperken tot het weefsel waar het toebehoort, waardoor het gaat “zwerven”. Dat noemen we uitzaaiing.
Als je je lichaam ziet als ecosysteem van miljarden cellen, dan is kanker het fenomeen waarbij een of meerdere cellen ervoor kiezen om hun eigen plan te trekken tegen alle regels van het systeem in. Kanker kiest zijn eigen weg. Zelfs als het daarvoor de gezondheid van de rest van het systeem in gevaar brengt. Op onderstaande afbeelding zie je de 14 “Hallmarks of Cancer”. Deze heb ik ook tijdens mijn studie moeten leren. Er zijn enorm interessante papers over geschreven. Later in het artikel zal ik je vertellen waarom 1 van deze 14 kenmerken een hoofdrol speelt en waarom de rest slechts gevolgen van dat hoofdprobleem zijn.
De volgende vraag is: waarom gaat een cel zich op een gegeven moment dan asociaal gedragen? Op deze vraag antwoordt de gemiddelde arts: “combinatie van erfelijke aanleg en leefstijlfactoren zoals ongezonde voeding, stress, zonlicht, roken, gifstoffen (zoals asbest) en ga maar door”. Er wordt vooral gekeken naar wat er op DNA niveau mis is gegaan aan mutaties die tot het afwijkend gedrag leiden. Dit is ook waarom we momenteel niet verder komen dan chemotherapie, hormoontherapie en bestraling in een poging de kanker kapot te maken en het immuunsysteem de restanten op te laten ruimen Wat mij betreft is dat een beetje als de atoombom die in de tweede wereldoorlog op Hiroshima werd gegooid. Je vaagt een brandhaard weg met grof geschut. Hierbij vallen ook talloze onschuldige slachtsoffers, maar je hoopt dat bij de wederopbouw rust en vrede wederkeert. Vaak gaat dat even goed, maar blijkt de klap van inslag teveel nevenschade te hebben aangericht waardoor na verloop van tijd het probleem terugkomt, geregeld zelfs vele malen erger. Dat is exact wat we bij veel soorten kanker en behandeling met chemo en/of bestraling zien gebeuren. De eerste brandhaard lijkt overwonnen en iemand wordt “schoon” verklaard. Een paar jaar blijft dit zo, tot het moment dat iemand met slecht nieuws terugkomt van controle. De kanker blijkt teruggekomen te zijn en uitgezaaid te zijn naar andere delen.
Denk even goed na. Hoeveel van deze verhalen ken je niet? Waarschijnlijk niet op één hand te tellen en uiteraard is dat geen toeval. Dat is een logisch gevolg van deze aanpak. Het immuunsysteem wordt zodanig beschadigd dat een tweede opvlamming onvermijdelijk is. Daarnaast kan je een brandhaard bombarderen, maar je doet hiermee niets aan het ontvlambare milieu. Daarom is het wachten op een recidief.
Op onderstaande afbeelding zie je de gemiddelde kans dat iemand na behandeling 5 jaar overleeft per soort kanker. Bron
Wat kan je hieruit opmaken? De huidige aanpak van veel verschillende soorten kanker gaat wederom niet naar de kern van het probleem. Dat komt omdat de kern van het probleem niet goed in zicht is.
Kanker vanuit kwantum biologie
We moeten nog een laag dieper graven om te zien wat er echt misgaat bij kanker. Als je mijn Kennis Infusen al een tijdje leest en mijn overige content volgt, dan heb je wellicht al ooit gezien dat we gezondheid vanuit celniveau altijd vanuit 2 perspectieven benaderen. Op celniveau moeten er 2 elementen aanwezig zijn om de microscopische organische fabriek draaiende te houden (net zoals de macroscopische fabriek waarin je telefoon, laptop of koffiezetapparaat worden geproduceerd). Element 1 is ENERGIE. Zonder energie is er geen actie, geen beweging en geen productie. Zonder energie valt ieder proces stil, zelfs al zijn bouwstoffen, signaalstoffen en nutriënten aanwezig. Element 2 is TIMING. Ieder proces op celniveau dat bijdraagt aan je gezondheid vindt plaats in een bepaalde volgorde, net zoals dat alle dingen die je op een dag doet zich in een bepaalde volgorde afspelen. Deze volgorde is belangrijk. Extreem belangrijk. In een kankercel zijn zowel timingsprocessen als energieproductie compleet verstoord geraakt. Verstoorde timing is voor de hand liggend: kankercellen delen razendsnel en ongecontroleerd. Van coördinatie en controle over stofwisseling is geen sprake meer. Daarom trekt een kankercel zijn eigen plan. Als we naar energieproductie bij een kankercel kijken, dan zien we ook iets opvallends. Namelijk het fenomeen dat we de “Warburg-shift” noemen. Een warburg-shift is het fenomeen waarbij een cel in de meest simpele en inefficiënte vorm van energieproductie blijft hangen (genaamd: glycolyse). In deze staat kan een kankercel alleen nog maar suiker doormidden hakken, zonder dat het hier zuurstof bij gebruikt. Dit geeft een enorme verzuring van het milieu door ophoping van melkzuur/lactaat en het levert weinig brandstof op. Ter vergelijking: Dit is de soort verbranding waar je gebruik van maakt in de laatste seconden van een sprint. Je benen verzuren, je ademhaling kan je zuurstofvraag niet meer bijbenen en dan doen je spieren nog een laatste poging om ergens energie vandaan te toveren: glycolyse. Je begrijpt dat wanneer een cel continu in deze staat van verbranding blijft hangen (alsof je op het einde van een sprint bent) dat dat verre van wenselijk is. Je hebt nu een subtiel overzicht van wat er qua mechaniek en energieproductie fout gaat in een kankercel. Wanneer een cel zijn vermogen tot timing en energieproductie verliest, gaat dit ten koste van de complexiteit en adaptiviteit van een cel. Als je naar onderstaande afbeelding kijkt, dan zie je dat het leven op aarde steeds complexere vormen aanneemt.
Ooit begon het bij simpele eencellige pro-bacteriën. Deze levensvormen konden niet zoveel vergelijken met de enorm complexe organismen die we vandaag de dag op de planeet zien. Als je complex leven met dit eenvoudige eerste leven gaat vergelijken, dan is er één sleutel verschil. Hoe complexer het leven wordt, hoe beter het in staat is om energie te produceren. Eigenlijk moet je dit statement omdraaien: hoe beter je energie produceert, hoe complexer je wordt. Als we goed naar de meest simpele levensvormen kijken die deze aarde heeft gekend, dan zien we dat veel van deze vormen volledig afhankelijk waren van zuurstofarme verbranding. Sommige micro-organismen maken exact gebruik van de glycolyse processen die plaatsvinden na een warburg shift van een beginnende kankercel. Vanuit dit oogpunt is het niet gek dat we een kankercel naarmate deze kwaadaardige en asocialer wordt dan ook letterlijk zien “versimpelen”. DNA muteert, tal van eigenschappen vanuit de genetische blauwdruk kunnen niet meer tot expressie worden gebracht en de cel kan niet meer luisteren naar instructies vanuit zijn omgeving. Het enige wat een kankercel nog kan is delen en groeien, delen en groeien, delen en groeien. Vergelijkbaar aan een oersimpele bacterie in het begin der tijden.
Fun fact: het snelle groeien en delen, vergezeld door zuurstofarme verbranding, heeft ook veel weg van de cellen die voortkomen uit een bevruchte eicel net na conceptie. Ook deze cellen zijn nog simpel en niet-gespecialiseerd. In 9 maanden groeit een baby van niets tot een paar kilo aan massa. Vanuit dit perspectief zou je zelfs kunnen stellen dat een kankercel terug “versimpelt” tot embryologische cellen.
In de vroege jaren negentig zijn er zelfs experimenten gedaan waarbij ze eicellen van kikkers in de buikholte van volwassen kikkers plaatsen. Vaak werden deze cellen meteen afgestoten, maar in enkele gevallen groeiden deze eicellen uit tot ernstig kwaadaardige kankerweefsels. Je ziet een beschrijving van dit experiment op onderstaande afbeelding (uit het boek Light in shaping Life).
Er zijn nog veel meer tekenen waaraan we kunnen zien dat de voedingsbodem voor het tot stand komen van een versimpelde, kwaadaardige cel altijd gepaard gaat met een energieprobleem. Er is namelijk altijd sprake van mitochondriale dysfunctie en versimpelde mitochondriale werking in een kankercel. Met andere woorden: de motor is kapot en blijft hangen op verbranding van noodbrandstof. Wat we ook zien, is dat kankercellen veel meer licht vrijgeven dan normale cellen (ja, iedere cel produceert laagfrequent licht. Je kunt het niet met het blote oog zien, maar wel meten). Kankercellen “lekken” dus licht, oftewel energie. Zo kunnen we nog wel even doorgaan, maar het is tijd voor de volgende vraag: hoe kan het dat dit energieprobleem (en timingsprobleem) optreedt bij kankercellen? In het antwoord op die vraag, ligt de mogelijkheid om kanker te voorkomen en misschien zelfs nog om te draaien (al is die slagingskans enorm afhankelijk van het stadium). Ik hoef dit antwoord niet lang te maken, want als je mijn werk al even volgt, dan ken je het antwoord op deze vraag al. De reden dat een cel chronisch onttrokken wordt van energie en daardoor kanker-achtige trekjes gaat vertonen is in veel gevallen dezelfde reden dat je tegen aandoeningen als psoriasis, diabetes, hashimoto of alzheimer aanloopt. Het is een optelsom van een gebrek aan vrije energiebronnen om het metabolisme van de cel op volle toeren te laten draaien en zijn rommel op te laten ruimen. Trek hier ook nog eens de energielekken vanaf, zoals dag-nacht ritme verstoringen, kunstlicht, EMF, omgevingstoxines, emotionele ballast, gebrek aan nachtrust, lekkende darmen etcetera en je begint het plaatje aardig compleet te krijgen. Met andere woorden: kanker ligt in het verlengde van veel “chronische” moderne “mildere” aandoeningen. Dat weten we ook! We weten dat aanhoudende psoriasis een risicofactor is voor huidkanker. We weten dat diabetes een risicofactor is voor leverkanker, prostaatkanker, alvleesklierkanker of baarmoederkanker. We weten dat Hashimoto een risicofactor is voor schildklierkanker, borstkanker en lymfklierkanker. Net zoals al deze veel voorkomende ziekten, is ook kanker een energieprobleem. Een energiepprobleem dat zo groot en uitzichtloos is, dat een cel uit nood besluit te versimpelen om versneld te kunnen delen en uitzaaien in de hoop te kunnen ontsnappen aan het stressvolle, ongezonde en energieloze milieu waarin het verkeert. Je kunt kwadaardige cellen lokaal en tijdelijk uit proberen te roeien met grove medicatie en bestralingen, maar als je geen stappen onderneemt om de rotte voedingsbodem waarin het "verankerd" is geraakt niet aanpakt, dan is het wachten op een recidief. Als je het mij vraagt, dan dragen veel huidige reguliere kankerbehandelingen alleen maar bij aan het versneld uitputten van de voedingsbodem in je ecosysteem.
Wil je een kans maken, dan moet je de balans rondom je energiebronnen en energielekken weer in het groen zien te krijgen. Dat lukt niet met medicatie. Dat moet met radicale veranderingen in je leefstijl, gedrag, mindset en sociale omgeving of waar jouw lekken dan ook zitten. Ook wanneer je tot de zeldzame gevallen behoort bij wie kanker is komen “aanwaaien” (dus zonder geschiedenis van andere gezondheidsklachten).
Blijf complex
Goed, we begonnen dit infuus met huidkanker en de manier waarop dit altijd aan zonblootstelling wordt geweten. Nu je weet dat kanker een energie en timingsprobleem is, hoe kan je dan nog denken dat huidkanker door de zon komt? De zon is de ultieme bron van energie op planeet aarde. De zon is de ultieme tijdsaanduider op planeet aarde. Melanoom (vorm van huidkanker) is sinds 1950 met 2000% toegenomen! Komt dit omdat we meer in de zon zijn gegaan, omdat we ons minder zijn gaan insmeren of omdat we meer zijn gaan verbranden? Ik denk dat, wanneer je dit artikel helemaal tot hier hebt gelezen, dat je best begrijpt dat dit veel te kort door de bocht is. Er is een strijd gaande om je meest waardevolle assets, namelijk je tijd en je energie. De zon aanwijzen als bron van ziekte is een hoofdonderdeel van deze strijd. Daarmee wil ik dit Kennis Infuus afsluiten. Ik hoop dat het wat duiding en een nieuw perspectief geeft op dit complexe en vaak beladen onderwerp. Ik hoop ook dat je tussen de regels leest dat energie de voorwaarde is om complex te blijven. Dat geldt overigens niet alleen op celniveau, maar ook voor jou als persoon. Het is niet voor niets dat menselijkheid en redelijkheid vaak ver te zoeken lijkt in deze tijden waarin je van alle kanten van je energie wordt beroofd. De enorme toename in kankergevallen laat niet alleen zien dat we op celniveau aan het versimpelen zijn. We zien dit ook terug op maatschappelijke schaal. Zorg dat je geen onderdeel wordt van de massale versimpeling. Ben zuinig op je energie en je tijd. Blijf complex! Laat me weten als je vragen hebt. Ik spreek je volgende week.